
Pedra eo palzo, ma pedra no so'.
Abbaida, omine, s incantu chi ammiro die e notte.
Su mare ismeraldu, su chelu, sos aeras.
Sedi accultu a mie e t'appo a faghere a contu de su manzanu, cando su primu sole mi basada e mi iscaldidi curi s'abbrazzu sou, cando a mesudie sos raggios suos mi ferini e mi palzo fogu. T'appo a faghere a contu de sa notte, cando cuntresto curi sos istellas e sa luna mi faghet cumpagnia.
Beni a connoschere SOS pisches chi mi son amigos, beni e t'appo a istruire pro chi pottes cum-prendere sa boghe de su 'entu, su murmuriu de s'unda, su gridu de sos causeddos. Sedi accultu a mie e asculta.
Pro te potto esser pische, pro te un'anghelu orante, pro te sa conca de sa colora...
Potto esser tottu, ma mai nudda.
Solu frimmadi e pensa a su chi eo cuntemplo dai sempre.
Frimmadi, abberi sa mente.
Eo so sa 'ucca abbelta de unu coro, ispantadu de tanta bellesa.
Pedra eo palzo, ma pedra no so'.

|